افکار  من

باز هم دچار تناقض مسخره شدم... انگار نمی شه در آن واحد هم یک خبر خیلی خوب شنید هم خبر بد... انگار نمی شه هم برخی کارها رو قبول کرد برخی رو قبول نکرد... انگار نمی شه برخی کارها رو محکوم کرد برخی رو نکرد... انگار نمی شه نه بدبین بود و نه خوشبین.... باید یا بدبین باشی که نتیجش اضطراب هست و یا خوشبین... حتی اگر خوشبین هم نباشی و بدبین هم نباشی باز اضطراب اینکه قراره چی بشه وجود داره... انگار نمی شه تکلیفت رو معلوم کنی که له کسی هستی یا علیه کسی یا کشوری.... این که بخوای به یک چیز صددرصد خوب یا بد برسی کار به قول معروف عبثی هست... باید به نسبیت تن در بدی... باید به نسبیت تن در بدی و از عقل و تحلیل و انصاف خودت برای قضاوت استفاده کنی... این کاری که خیلی ها می کنند اما به ورطه خودخواهی می افتند اما تو باید منصفانه انجامش بدی....

داشتم می گفتم جای مردم ایران کجاست؟ من از رای اکثریت مردم ایران استقبال می کردم.... البته شاید در مورد آمریکا اشتباه می کردیم... اما بلاخره اکثریت عقل جمعی بهتر از اقلیت هست....