تفاوت
خیلی از بحث ها و جار و جنجالها مال افرادی که خوشی زیر دلشون می زنه .. یکی از شاه می گه یکی از غیر شاه... مهم اینه که اگر خدای نکرده بچه ای مریض شد کی قراره دستش رو بگیره؟ آیا دکتری دارو و دوایی هست؟ و آیا این قضیه برای همه هست؟ آیا اگر کسی بچه یا سرپرستش رو از دست داد این قضیه باعث راحتی صدتای دیگه شده یا نه؟ آیا اون کشور تونسته خودش رو از دام طمع دیگر کشورها حفظ کنه...
در مورد آرمان گرایی که مسلمانها باید پشت مسلمان باشه و کافر و غیره... ایده های بدی نیست... اگر همسایه ها و مسلمون ها متحد بودن برخی کشورها به ازا پسرفت اینها پیشرفت نمی کردند... ولی چرا تا این حد که نتونی یک کشور دیگه رو تحمل کنی؟؟
اما خیلی از این ها دوباره حرف هست... در ورطه عمل باز نظرهای همین افراد فرق می کنه و اگر بتونند به فکر خدمت باشند و مهمتر از اون شرایط تزاید آراء رو ایجاد کنند (با حداقل نظارت) اونوقت می شه امید داشت....