افکار  من

نمی دونم. نمی دونم درد دلم رو به کی بگم و کجا بنویسم. البته باز هم خدا رو شکر

ولی بری بهترین رشته رو تا دکتری بخونی... بعد چهارتا بی سواد حقوقهای آنچنانی بگیرند و برات اخ و پوز کنند. به اینکه چطوری با یه سری بی مسئولیتی جامعه ای رو دچار بحران کنند. ما صد هزار تومن اگر ضرر کنیم اگر اشتباه کنیم کلی دپرس می شیم. اینها چطور می تونن این همه خسارت وارد کنند و راحت بخوابند. حالا کار بحث ندارم که طولانی است. اما این تلاشها و نرسیدن ها و کاهش انگیزه و مشکلات در همه ما مردم هست و تحت تاثیر شرایط اجتماعی و اقتصادی می تونه باشه... نه می شه رفت و نه ذوقی در موندن می مونه... تازه این شرایط برای خیلی های دیگه که الان رسیده به مشکلات معیشتی سخت تر هم هست.