اگر پریروز غم غصه ای نبود جوری که می تونستی آروم باشی باید استفاده می کردی.... چون هیچکس نمی دونه فردا چه خبره... بله آمال و آرزو داشتن خوبه اما باید قدر عافیت رو هم دونست.... انشالله که درست می شه
ببین اینکه فکر کنی بقیه مسئولیت شناس هستند به فکر هستند و انجام می دن یک کم ایده آل گرایانه است.
خیلی وقتها افراد در صورتی که سمج بشی، پیگیری کنی، همراهشون بشی، مقدمات ایجاد کنی، تکرار کنی و غیره کاری رو انجام می دن... پس به این نتکه واقف باش و با این دید سعی کن کارهات رو انجام بدی
بدونی که حس و حال و اضطراب تو هم لزوما روی اینکه کی چکار می کنه تاثیر نداره... اگر چیزی بخواد اثر کنه پیگیری است.... به هر حال اضطرابت ره هم کم کن و به فکر راهها باش...
به نظرم یکی از نتایج این بوده که من بعضی وقتها بی خود زیادی فکر می کنم... در همه مسائل البته ... بعضی وقتها هم تعمیم می دم دچار وسواس و اضطراب می شم و غیره... چیزی که می شه نتیجه گرفت این است که کمتر فکر کن... بی خیال تر باش... بیشتر در حال باش... بیشتر در لحظه باش... پر رو باش... حالش رو ببر... منظورم از پر رو یعنی همون فکر نکردن و آزادی عمل داشتنه .... کمی خودخواه باش البته آگاهانه... اما تنوع رو هم بپذیر ... یعنی دنبال توافق باش و اگر دست داد خوب انجام بدید...
چه ربطی داره... بارها در مورد این نوشتم...