کمال‌طلبی در اصل چیز بدی نیست؛ انرژی‌ای است که تو را به پیشرفت رسانده. ولی وقتی از ابزار به ارباب تبدیل شود، ذهن را در زندان می‌اندازد. راه رهایی‌اش نه حذف کمال‌طلبی است، بلکه تغییر تعریف «کمال».
به‌جای «نباید اشتباه کنم»، تعریفش را بکن «می‌خواهم از هر اشتباه، روش و رفتار و تفکر خود را بهبود دهم». این تبدیلِ دیدگاه، مغز را از حالت قضاوت به حالت یادگیری می‌برد—از اضطراب به کنجکاوی.