اولا که خوبی ... دوما به نظرم برای اینکه از کمال طلبی فاصله بگیری باید انواع مختلف آدمها رو بپذیری.. یکی چاقه یکی لاغر و همه آفریده خدا هستند و بتونی به افراد مختلف فارغ از ظاهرشون محبت داشته باشی... این خودش یک خصوصیت مثبت است اگر کسی بتونه بهش برسه.. از طرفی این کار حساسیتت رو به خودت کم می کنه ... یعنی هرجور که در مورد دیگران فکر کنی در مورد خودت هم فکر می کنی اگر افراد بیشتری رو بپذیری خودت رو هم راحت تر می پذیری... بویژه آدمهای خوب و سالم که اخلاق درستی دارند... دیگه ظاهرشون خیلی مهم نباشه... حتی بحث حسادت هم نباشه یعنی چه طرف خیلی خوش تیپ باشه و مو بور سفید باشه و یا سیاه پوست باشه باید تا حد امکان برات مساوی باشند ... یعنی این خودش هدف است.

از طرفی وقتی چیزی رو به اون شکل مزیت خاص ندونی و چشمت به همه یکسان باشه بیشتر ارزش خودت و دیگران رو می دونی... از طرف دیگر به ارزشهای واقعی خودت یا دیگران پی می بری... مثل هوش و دانایی امتیازش خیلی بیشتر از جسم و ظاهر است و افراد دارای آن محترمتر هستند