مراقبه یا مدیتیشن شاید همین باشه ... این که همه این تلاطم ها رو ببینی... عصبانیت های خودت ... حساسیت‌های خودت... واکنش ها .... قضاوت ها ... تعارضات ... آرزوها ... تناقضات... خوش آمدها و بدآمدها ... حس ها و مودها... خوش حالی و بدحالی رو ببینی و بی واکنش باشی... چون این دنیا انگار ارزش این همه واکنش و متاثر شدن رو نداره... ببینی و فرو بکشی و بگذری... هیچ چیزی از خودت نبوده و اگر هیچ بشی هم اتفاقی نیافتاده... این وجودی که بخواد اینقدر این سو و آن سوت بکشه... یه روز به یه حرف خوشحال بشه و با حرف دیگه ناراحت بشه... طاقت هیچ کسر و نقصی نداشته باشه... و دنبال رقابت و جاه باشه... همون خاموش بشه و آرام بگیره احتمالا بهتره...