درویش دایی مادرم بود و شاید صد سال بیشتر هم داشت... اینکه مادرم دایی داره خودش نوعی امید بود... اما امروز اون هم رفت... کار ندارم... دنیا همینه... این واقعیت شاید تلخ باشه ولی خوب واقعیت هست... مهم استفاده از زمان حال است چون غیر از حال انگار هیچ چیز دیگری رو نداریم... و البته همه این رو بدونیم که همه چیز رو زیادی جدی نگیریم...

الان جون و سرمستیم مشکلی هم نیستیم همین نیرو باعث سرمستی می شه و خوب استفاده کن و حالش رو ببر ولی خوب .... آهسته و با آرامش... چوری که که شاید هدف غایی غرق شدن در آرامش مطلق باشه