یه حسی بهم می گه که معنویت و مراقبه و آرامش در نگاه کردن هست... انگار از بالا نگاه کردن هست... به افق نگاه کردن هست... نیازی به فکرهای الکی نیست... نیازی به تمرکز بر روی خود نیست بلکه تمرکز بر هستی انسان... تمرکز بر هستی هستی... تمرکز بر وسعت بی کران... قطره و دریا بودن...