من نمی گم هر کسی باید چکار کنه... آیا مثلا اون عباس با کی برخواست و نشست کنه و یا یکی دیگه چکار کنه... به نظر میاد هر کسی بهتره خودش باشه... یعنی اگر روحیه شخص بگو بخند و تعریف و یا خواب و غیره است باشه، خیلی طبیعی داره کارش رو می کنه... اگر یکی دیگه اهل مطالعه و تفکر هست باز بهتره کارش رو بکنه و البته باز در مورد همون تفکرات با دیگران صحبت کنه... ولی هیچ امتیازی در تقلید از دیگران وجود نداره... چقدر تقلید می تونه دووم بیاره... هر کسی بهتره طبق روحیات خودش عمل کنه... و اتفاق با همون روحیات شناخته بشه و پذیرفته بشه... و همه هم به خاطر خودش و روحیاتش دوستش داشته باشند... کارها طبیعی باشه.. نه قصد تقلید یا به رخ کشیدنی باشه... هر کسی به اقتضای طبیعتش رفتار کنه