این بازیها و برد و باختها هیچ دردی رو از من دوا نمی کنه... ولی خوب چکار کنیم انسانیم و هیجان داریم... اگر اینطور نبود که هر کشوری از تیمهای ورزشیش حمایت نمی کرد....

شاید هم باید بیشتر خنثی بود... شاید هدف رسیدن به وضعی هست که این احساسات کمتر نقش بازی کنند... البته تعصبها وطن پرستی و غیره همیشه وجود داشته و بعضی وقتها هم باعث موفقیتهای جمعی یا فردی شده... اما این حسها و تنش ها و کنشها خسته کننده است...

آدم باید بتونه مستقل تر باشه... شادیهاش واقعی تر باشه... اگر در عرصه اقتصادی سلامتی و علمی مطرح باشیم جای افتخار است...