اینکه چقدر حس محرک و رهبر اعمال و افکار و رفتار ما هست نکته قابل تاملی هست... این حس نمی خواد نا امید و بدبین باشه... بویژه به خودش... اما خودش رو جزیی از ملتش و شهر و کشورش حساب می کنه و به همین میزان می خواد حس خوبی به کشور و شهرش داشته باشه...

اما وقتی سردمدارها و مسئولین کشورش رو در این حد می بینه چه حسی می شه داشت؟ حس امید به آینده و حس خوش بینی و یا حس شرم و بدبینی ...

به هر حال می خوام بگم که نگذار این مسائل با حست درگیر بشن... حست رو بزار کنار و یا خیلی با حست درگیرشون نکن.... باید بشه همزمان نیمه پر و خالی لیوان رو دید...