نشد بنویسم اونجا... می خواستم بگم یک عیب تو شاید تا حالا همین تعمیم و ایده ال گرایی بوده ... یعنی انگار برای اینکه لذت ببری و یا شروع کنی و چه می دونم... باید همه چیز کامل باشه... تحمل دیدن کم و کاستی رو نداری و یا با دیدن کوچکترین کم و کاستی و یا حرفهایی که اصلا ملاک و سندی نیستند به هم می ریختی و مودت به هم می خورد... باید بتونی با همون چیزی که هستی لذت ببری... باید بدونی که این قضیه در مورد خیلی از آدمها صادق هست... اونها هم دارند زندگیشون رو می کنند و یا حالشون رو می برند با همین متوسطها با همین عادی ها با همین اوضاع و حتی خیلی پایینتر... ولی تعمیم نمی دن... کمالگرایی نمی کنند...

باید توان تفکر منطقی و دیدن مثبت و منفی رو در همه چیز داشته باشی... هیچ چیز یکباره به کمال نرسیده... همه چیز به تدریج و پله پله جلو رفته... باید انتقاد پذیر باشی ... برای انتقاد باز (اپن) باشی و سعی کنی با استفاده از بازخوردها یه چیزی رو بهبود ببخشی...