افکار  من

بعضی وقتها هم هست که به جای احساسی واکنش نشون دادن و زیاد امیدوار یا ناامید شدن، می شه بر اساس یک سری فاکتورها و تجزیه تلحلیهای مبتنی بر روانشناسی و جامعه شناسی و سیاسی حرکت مناسبی انجام داد... نیازی به ناراحت شدن نیست... کلاً باید فکر بشه که با چه نقشه و طرحی می شه اثرگذار بود و یا به یک منفعت ملی رسید و پیش بینی کرد که چه گامهایی برداشته بشه و چه حرفهایی زده بشه... حرفها واکنشی نباشه بلکه سنجیده باشه و از روی همون فکر و سیاست... این روش شاید از بهترین روشهاست که خیلی فرد رو درگیر احساسات نمی کنه... البته این فکر نیاز داره که تحلیل درستی از موقعیت خودت و یا کشورت و حریف بکنی و با نقشه و طرح به هدفت برسی... حتی شده بعضی وقتها از طرف تعریف کنی... نقاط قوتش رو برشماری... به اهدافش نگاه کنی.. و مثل یک بازی شطرنج جلو بری...