افکار  من

مشکل همینه که بعضی وقتها اینقدر سرگرم عقده گشایی از دیگران می شیم که یادمون می ره که وضعیت خودمون چیه و از هر نقصی ممکن است دفاع کنیم تا جوابی برای طرف مقابل داشته باشیم... قضیه اینه که بابا اونها رو ول کن و ببین خودت می خوای چه اوضاعی داشته باشی... همه کشورها و مردم دنیا هم همین کار رو می کنند و حقشون هم هست... بله این چیز عجیبی نیست که توی این دنیا هر کسی به فکر خودش هست... این کشف تازه ای نیست... و باز به همین علت کشورها به این نتیجه رسیدن که روی منافع ملی و مشترکشون همکاری کنند و مثلاً آمریکا و همکاری با آمریکا برای اروپا جذبه بیشتری داره تا همکاری با ایران... ما هم باید خودمون رو قوی کنیم تا جایی که بتونیم با یک سری کشورهای مستقل منافع مشترک پیدا کنیم و یا حتی به تنهایی بتونیم منافع کشورمون رو تامین کنیم... اما همه اینها باز به این معنی نیست که ما در مورد اوضاع داخلی انتقادی نداشته باشیم... این یک ملت هست که قراره سرنوشتش رو بدست بگیره و منافع خودش رو تامین کنه ... دموکراسی یعنی همین... وگرنه اگر اختیار رو به اقلیت دادی هیچ تضمینی نیست که اونها در جهت منافع اکثریت گام بردارند...، ممکنه بردارند و ممکن هست هم برندارند... و اگر قدرت مادام داشته باشند که دیگه بدتر