هم ما مثل همیم و آخرش هممون احساسی می شیم
همه مون مثل بچه های خدا. یه وقتی می شه که گریمون دربیاد
کسی می خوایم که درکمون کنه
شاید خدا
توی ابرهای دنبال چی می گردیم. انسانهایی فرا زمینی ساختیم. متوسل می شیم
مولا... انگار خدا بس نیست
شاید هم اونها الگویی از بچه های خوب خدا هستند که ما می خواهیم باشیم
حالا می فهمم که همه این کارها به خاطر خودم بود. به خاطری که حس بهتری داشته باشم
و وقتی کسی باشه که زبون من رو بفهمه احساس آرامش به من می ده
قرار نیست کاری بشه همین. و اگر این نکته رو خوب رعایت کنی حس های بهتری به سراغت میاد
خدایا شکرت
دنیا، عشق، انسانها
دیگه نگو به این خاطر یا اون خاطر می خوام یا حرفهای دیگران روت تاثیر بذاره جوری که بگی نه این کار
من نیست اینطوری می شه من اینجوری بودم پس نمی تونم اونجوری باشم
همه اونجورین و من اونجوریم
نه همه مون مثل همیم. یا حتی به حس جدیدت مغروم بشی یا مایوس بشی.... نه هیچکدوم
فقط در حال.... و در حال به خاطر خودت
اگر خدای نکرده ....
که انگار هیشکی مثل خود آدم خودش رو نمی فهمه
احساسات که زیباست، گریه کردن دوست داشتن عشق ورزیدن
الان به ظاهر مردم دارن همین کارها رو می کنن
جوش می زنن به یاد امام حسین، به خاطر امام حسین کسی غیر از خودشون گریه می کنن
ولی آیا واقعا این مردم اینقدر دلداده اند؟ و تضمینی هست که فردا به خودخواهی ها و ظلمهای خودشون بر نگردن؟
تو هم صد در صد برای تشویق چارتا انسان مثله خودت این همه زحمت نکشیدی
این ریاست و فکر تو بود و .....
خیلی خونسرد واقعیات رو بگو بدون اینکه بخوای احساسی بشی و یا خیلی.... خودشون ادم باشن می فهمن
دوست دارم حرفام رو مختصر بزنم
من بیش از یک سال به طور پیوسته روی این پروژه کار کردم... این خودش بزرگترین حرفه