باید از وسواس پرهیز کرد... وسواس یه جورهایی ربط به اضطراب داره و اضطراب ربط به ایده آل گرایی یا حس نا امنی... این امر ممکنه لذت رو مختل کنه... می تونی روی داشته ها متمرکز بشی و لذت ببری... و الکی همه چیز رو بزرگ نکنی ... بدونی که بقیه هم همینن... بقیه هم همینطور می خوان اینو
باید بدونی این حس که شاید از بچگی بوده و خیلی این افراد رو بالا بردی باید کنترل و مدیریت بشه... خودت از هیچ فردی کم نداری... دنیا برای همه یکیه.. هنوز کسی این معما رو حل نکرده ... هنوز مرجع و مبدا و مقصد برای هیشکی معلوم نیست ما فقط یه سری آدمییم که اینجا داریم طبق غرایز و تفکرات خودمون زندگی می کنیم... پس الکی هیشکیو بالا نبر .. هر کی یا هرچی باشه فردی مثل خودته... به خودت متمرکز باش...
ملت رو مضحکه کردن ... دیدی که به چیزشون هم نگرفتن... بازهم برگشتن می گن شما که توان فلان رو ندارید چرا گوز گوز می کنید... از این گذشته ما هدفمون چیه... تشویق بشیم.. به به بگن... این کارها که اعتماد به نفس ملت رو میاره پایین و خار و خفیف کردن ملت رو ... آخه چقدر هم متوهم و احمق هستند...کیهان میاد اون تیتر رو می زنه... اخه آدم هم افسرده می شه ... هر کسی در هر کشوری دنبال آبرو و حیثیت هست و شاید هم اشتباه می کنیم... آخه این چه گوز گوز کردنی هست... ملت رو بیچاره کردید...
مهم نیست که کی چی بگه و کی چی فکر کنه ... مهم اینه که پیشرفت کنیم... اونوقت خودشون چه بخواهیم چه نخواهیم تعریف می کنن... خیلیها مردم ایران رو قبول دارند... یک کشور با ریشه و تاریخی و با فرهنگ... اما باید خودش رو نشون یعنی بیشتر نشون بده در ابعاد اقتصادی ... استقلال.. اونوقت پر از گردشگر می شه.. چون کلی جاذبه داره...
مهم اینه که در داخل کشور با هم رو راست باشیم... کسانی بالا بیان که بتونند کشور رو اداره کنن... متوهم و متحجر نباشند. این مسئولیت اصلی ماست... وگرنه لازم نیست الان علیه این کشور و ان فرد جبهه الکی بگیریم. باید به فکر خودمون و مردم باشیم.. مردم پر افتخار پر غرور و در عین حال متواضعی داریم که میشه با عزت نفس... پس مهم نیست که کی چی می گه ... ایران دارای اسم و آبرو هست و سریع هم می تونه گسترشش بده... فقط کافیه متمرکز بشیم روی پیشرفت خودمون... مثل کاری که خیلی کشورها کردند یا دارند می کنند... آلمان، ژاپن، کره ...
تو سعی کردی توی جنبه های مختلف حس مثبت رو حفظ کنی .... و این خوب هست... حالا چه در زمینه حس به خود،بدن،توانایی ها و غیره باشه... داشتن اعتماد به نفس و عزت نفس و غیره همه خوبه... داشتن کنترل لذت از کنترل هم خوبه ... حالا وقتش هست که مقاومت این حس رو بالا ببری ... یعنی هر قضاوتی به همت نریزه... هر چیزی رو جدی نگیری.... بیش از حد کمالگرا نشی... با داشته هات خوش باشی....
توانایی کنترل ذهن هم مهم هست... شناخت ذهن و یه جورهایی کنترلش... اینکه مکانیسم دفاعی ذهن چیه... و اینکه نقش اضطرابها چیه اینها همش مهم هست که دونسته بشه...
در حین انجام کارها هدف اصلی یادت نره.. هدف من حرص خوردن و فشار و غیره نبود... چون واقعا نیازی به این چیزها ندارم... در این دنیای مسخره که هیشکی از فرداش خبر نداره خریت هست که آدم هدف رو اینجور چیزها قرار بده.. به هر حال هدف سلامتی خوشبختی و کمک به خودت و دیگران هست و درکنارش لذت از یادگیری... پس جوش زدن نداره... کار رو البته باید پش برد و مهارت پیدا کرد ولی خوب همیشه هدف اصلی در ذهنت باشه
شاید یکی از مهمترین چیزها در هر کاری پیوستگی و پی گرفتن کار برای تکمیل و اتمام کار هست... هر کاری قابلیت کامل شدن و جلو رفتن رو داره فقط باید بتونی وقت بگذاری و جلو ببریش... کامل میشه... بقیه چیزها دیگه حرف هست... هر کسی می تونی هر کاری رو شروع کنه و جلو ببره... مهم پشتکار برای تکمیل کار هست
خودکرده را تدبیر نیست... به هر دلیل خودت کردی... لعنتی این روزهای آخری هم داشتم می فروختم ولی خیی پتو پتو بود... لعنتی اون هم که تعطیل شد... بگذریم... فعلا باید برگردی در هر شرایطی خودت رو حفظ کنی... بر اعصابت مسلط باشی و کارت رو تموم کنی...
اولا که خودت اگر قاضی کار خودت باشی و پیشرفت رو حس کنی و حاصل زحماتت رو ببینی این خودش یعنی رضایت از پیشرفت... اما در کل کار و تلاش نیاز به انگیزه و اعتماد داره ... اینکه ما می توانیم کار خوبی رو انجام و ارائه کنیم... اینجور نیست که بگن یک سری آدما یا کشورها روی پیشونیشون نوشته که باید بهتر باشند ... نه... همه باید بدونن که می تونن... البته شاید یک سری کشورها دچار سرخوردگی هایی شدن و این بازیابی روحیه باری این کشورها مهم هست... چون خود داشتن روحیه و انگیزه به شخص نیرو می ده و کیفیت کار رو بالا می بره...
هر چند باز برای یک شخص خودساخته این حساسیت ها مهم نیست و خودش می دونه که داره کارش رو خوب جلو می بره و انگیزه هاش با انگیزه های درونی هست.